و در اين حال حضرت خطبه خود را به ابيات فَرْوة بْن مُسَيك مُرادى اتّصال داده و به چند بيت از آن بدين منوال تمثّل نمود : 1 - اگر ما غلبه كنيم و پيروزمندانه دشمن را به هزيمت دهيم ، اين كارِ تازه ما نيست ؛ از قديم الايّام دأب و دَيْدَن ما چنين بوده است . و اگر مغلوب گرديم ، پس هيچگاه مغلوب شده نيستيم ( به علّت آنكه نيّت ما و ارادهء ما بر صلاح و تقوى بوده ، و اين معنى شكست پذير نيست ) 2 - عادت و طبيعت ما ترس از مرگ نيست ( و بدين جهت نيز به جنگ نيامده‌ايم كه جان خود را دوست داريم ، بلكه چون نمىخواهيم دشمن ناپاك بر ما سيطره جويد ، براى اين منظور آمادهء نبرد شده‌ايم ؛ چون محال است كه تا ما زنده‌ايم او بتواند بر ما چيره گردد ) و ليكن دولت و حكومت او تنها و تنها پيوسته به مرگ ماست . 3 - اگر مرگ سينهء خود را از روى يك دسته از مردم بردارد ، بدون شكّ روى يك دستهء ديگر از مردم مىخوابد ؛ و ابداً انسان را از مرگ گريزى و گزيرى نيست .